| Nieuwe loods: Marco van Iperen |
 Ik ben geboren op 27 februari 1976 in Hardinxveld Giessendam. Op mijn 13e zijn we verhuisd naar IJsselstein en heb ik mijn middelbare schooltijd in Utrecht doorgebracht. Zonder enige aanwijsbare reden heb ik van kleins af aan bij de marine willen varen (ik ben de enige in de familie die het ruime sop heeft gekozen). Op het atheneum kwam ik erachter dat de geëigende weg om dit doel te bereiken het KIM was en op mijn 18e ben ik dus vertrokken naar het winderige Den Helder. Hier heb ik de opleiding tot zeedienstofficier gevolgd, met een éénjarig uitstapje naar de TU Delft, alwaar ik voor het KIM in de richting maritieme techniek (hydromechanica) ben afgestudeerd. Terug in Den Helder liep ik tijdens de laatste fase van mijn afstudeerproject mijn vrouw Christel tegen het lijf en zodoende zijn we blijven plakken in de noordkop, waar we met onze kinderen Marilyn, Jamey en Yentle ons leventje hebben opgebouwd. Eén dag na mijn afstuderen vond ik mezelf terug in het vliegtuig naar mijn eerste vaarplaatsing als wachtsofficier, Hr. Ms. Rotterdam. Hier zou het echter niet bij blijven, want uiteindelijk heb ik op 5 Multi-purpose fregatten, 3 Luchtverdedigings-en commando fregatten, een hydrografisch opnemingsvaartuig en 2 tankers gevaren, tegenwoordig bijna de hele marinevloot dus. Ik heb mijn varende tijd met name rond het Arabisch schiereiland en de Middellandse zee doorgebracht, alwaar ik mijn koopvaardij-collega's regelmatig met allerlei vragen lastiggevallen heb, waarvan akte. Tussendoor heb ik de opleiding tot commandocentrale-officier gevolgd met als specialisatie navigatie-officier. Ik kwam er al snel achter dat ik het manoeuvreren met het schip veel leuker vond dan de tactische inzet ervan, wat als commandocentrale officier toch je eerste prioriteit is. Gelukkig heb ik mijzelf de laatste jaren bij de marine op het vlak van manoeuvreren flink kunnen uitleven, maar ik wist ook dat dit eindig zou zijn, want naarmate je verderop komt binnen de marine raak je steeds meer verwijderd van het varende bedrijf en zit je steeds vaker achter een bureautje. Dit weinig aanlokkelijke perspectief, tezamen met nog een aantal persoonlijke redenen, hebben mij uiteindelijk doen besluiten deze --baan voor het leven-- toch maar eerder op te geven en in te ruilen voor het loodswezen, waar het manoeuvreren echt op de eerste plaats staat. Inmiddels is het februari 2008 en is de dienst als loods begonnen. |
Archief